Het is november. De maand waarin mijn gemoedstoestand plichtsgetrouw richting nulpunt zakt. Nooit meer zo drastisch als 13 jaar geleden, soms net merkbaar, maar nooit nièt. De mate van zakken hangt veel af van hoe mijn jaar is verlopen. Was het een goed jaar, met veel afleiding of drukte of energievolle projecten? Of was het een jaar met onrust en dreiging en andere nare dingen? En was er überhaupt tijd om bij de pakken neer te zitten, je te kunnen overleveren aan negatieve gedachtes? De oorsprong van deze verzakkingen ligt in 2006 en heeft alles te maken met Jaimee. Mijn mooie, zieke dochter, die op 6 en een half jarige leeftijd in november van dat jaar de energie van het leven niet langer meer kon bijbenen.

Een slecht jaar was de eerste zonder haar, daarna werd het met vallen en opstaan elke keer een stukje beter en bleef het nulpunt steeds verder van mij weg. Een verbazend goed jaar was 2013, toen ik very bold voet bij stuk hield, eindelijk een keer aan mijzelf dacht en een soort van gedwongen werd om met de meisjes in een appartementje te gaan wonen. We hadden het er bere-gezellig en heerlijk ontspannen en ik gleed met gemak de donkere dagen van november door. Het jaar 2015, waarin een tweetal ‘vrindjes’ het nodig vonden mij te bestoken met ridicule brieven en vreemde eisen, bracht mij dan weer bijna tot het nulpunt. Het bracht mij, God zij dank, ook vechtlust, zodat ik het koppel het jaar daarná met links succesvol afwendde en in dezelfde tijd met rechts mijn handtekening zette onder het koopcontract van mijn huis. Dat jaar was het ook 10 jaar herdenking en hebben we midden in de woestijn van Dubai kaarsjes gebrand. Het nulpunt was ver te zoeken. 2018 was ook al zo’n goed jaar, met herboren ervaringen, mooie mensen, fijne tijden.

Het zal geen verrassing zijn dat ik dit jaar wil verdwijnen. Tot ver in de lente van 2020 diep weggedoken onder de dekens. Afgesloten van de buitenwereld. Met als doel àlle afwijzingen van 2019 uit mijn systeem te verwijderen. Alles selecteren en Hoppa! CtrlAltDlt. Zou het zo makkelijk zijn?

Ik zou bijna zeggen: Gelukkig zijn er nog de heatwaves. Makes me feel alive! Bijna dan, want heatwaves sucks……