In deze tijd van Corona en opgelegde leefregels, komt men erachter wat men belangrijk vindt of wie men eigenlijk is. Zo zag ik hordes mensen die wc papier zeer belangrijk vinden of die absoluut niet zonder chips kunnen en hele schappen in hun karretje propten. Ikzelf merkte dat ik het in het begin nogal een hype vond. Massahysterie en paniekvoetbal. Geen handen schudden, afstand houden van elkaar en bij klachten thuisblijven, vond ik echt voldoende. Maar toen ik het feestje van mijn oudste moest cancelen, omdat er teveel afmeldingen binnenkwamen, krabde ik mij eens achter mijn oor. Dit is serieuzer dan ik in eerste instantie dacht.

Scholen sluiten, horeca gaat dicht, kappers en tandartsen zeggen afspraken af. Ik krijg mailtjes van instanties en organisaties waar ik lid van ben, over hoe zij omgaan met de Corona leefregels en hoe dat ons als lid/klant kan beïnvloeden. Het journaal gaat alleen nog hierover en je hoort het aantal geïnfecteerden in Nederland gestaag groeien. Hulde aan onze Minister President! Dat moet gezegd. Je zou het potdorie maar moeten melden. Hij heeft het land toegesproken, zoals je een land moet toespreken. Met kracht en vertrouwen. Met begrip en enorme rust. Petje af! Ik ben fan!

Voordelen zijn er zeker ook! De altijd vastzittende overgang van de A30 naar de A1 is helemaal leeg, omdat vrijwel alle Nederlanders thuiswerken. Yass! In 30 minuten op kantoor. In combinatie met de nieuwe regel ivm CO2 uitstoot, max snelheid 100km/uur, rijd ik gemiddeld 1 op 19, KPN heeft Film1 opengezet, ik kan niet naar de sportschool en omdat de chips structureel gehamsterd wordt, zit ik alweer op mijn gewicht van voor de vakantie in Bella Italia, waar ik mij rijkelijk heb voorzien van Bombardino’s en Tiramisu.

Maar ik ga de regels naleven! Alhoewel ik ongewild moeite heb met afstand bewaren. Ik raak mensen graag aan, merk ik. Ik omhels en kus. Ik knuffel, schud handen en geef schouderklopjes, ik sla mijn arm om mensen heen en sla ze bijna in elkaar wanneer ik enorm om ze moet lachen. Het is lastig afstand houden. In plaats van handen schudden doe je de Namasté, Give the elbow of Do the footkiss and the heelclick. Maar dat zit bij mij nog niet ingebakken. Ik ga automatisch met uitgestoken hand op iemand af of houd mijn armen wijd voor een goeie hug, welke dan bevroren in de lucht blijft hangen, want het mag niet. Het is niet verstandig. Ik weet het. Ik merk dat ik al dagen “When you put your arms around me, I get a fever that’s so hard to bear” aan het neuriën ben.

Op het werk daarentegen is weer niét zo lastig. Wil ik al iemand huggen, lopen ze van mij weg. Ik word angstvallig gemeden. Men verplaatst zich wanneer ik tijdens lunch aan tafel kom zitten en rent gillend de keet uit bij een kriebelhoestje, want ik ben in Noord Italië geweest. Wel nog voor het daar allemaal kritisch werd, maar toch. Nog net niet met Pek en Veren gebrandmerkt, maar met een boog om mij heen. En alsof het al niet erg genoeg is, is deze virus bij ons op kantoor omgedoopt tot CorMona. Ik voel afstand….