Vandaag een jaar geleden liep ik als een kip zonder kop rond op kantoor. Ik had een afspraak met Monica, ze wilde even bijkletsen, want ze was toch in de buurt. Voor de duidelijkheid: Monica is de teamleader van mijn teamleader, haar kantoor is in Brighton Engeland, komt nooit zomaar naar een locatie en we zaten midden in een enorme re-organisatie. Dat zet je toch aan het denken. De avond ervoor van pure zenuwen met een vriendin een wijntje opengetrokken, proosten op de afloop whatever that will be!

Ze kwam binnen rond 12.00 uur en ik heb haar meegenomen naar de Brasserie voor een gezamenlijke lunch. We praatten over koetjes en kalfjes en ik zag de sluikse blikken van collega’s, want ja, die hadden een week lang mijn over-zenuwachtige ik meegemaakt en nou zat ze daar normaal proberen te praten met The Messenger. Het was ook raar. Ik probeerde haar iets te laten onthullen over het gesprek straks en zij probeerde krampachtig zich niet te verspreken. Totdat ze iets zei als: We will be ready when you are. ‘We’, als in ‘Ik zit er niet alleen, er zit een HR manager bij’. Een Exit-gesprek,dus.

Het gesprek duurde lang, we gingen door een presentatie van 36 sheets. Ik keek mee op haar laptop en zag ondertussen ook de notities die ze erbij had gezet. Ik las dingen die ik dan weer niet wilde weten, over mijn collega’s in de andere Europese landen. We waren op sheet 4 toen ik het niet meer hield en riep: ‘Start from the end, tell me yes or no, let’s have it over with!’ Ze ging onverstoorbaar verder. Lang verhaal kort: Ik kon dus gaan. De HR manager overhandigde mij een tissue en een enveloppe met het contract en transitie-vergoeding-berekeningen en rechten en plichten. Ik snoot mijn neus met de enveloppe en las de tissue. Mijn gedachten duidelijk ergens anders. Ik heb geen baan meer! De meisjes! Hypotheek! Hoe gaat dit verder?! Droog brood, onbetaalde rekeningen, huisuitzettingen, onder bruggen slapen! Verdoofd liep ik het kantoor uit en daar stonden ze, mijn collega’s. Ze zagen aan mijn gezicht wat de stand was en pakten spontaan hun jas. “Kom op, we gaan ergens een borrel halen”. Wat had ik dat groepsgevoel nodig dat moment!